روایتی از یک خیر ماندگار در اردبیل؛ «در میان اندوهِ فقدان، می‌توان بذر امید کاشت.» این گزاره، حالا در شهر اردبیل به واقعیتی ملموس تبدیل شده است. روزهایی که برای خانواده دکتر «بشیر اعظمی» با سوگ و تلخیِ وداع گره خورده بود، به عرصه‌ای برای شکوفاییِ یک مهربانیِ ماندگار بدل شد؛ نه با گل‌های تزیینی […]

روایتی از یک خیر ماندگار در اردبیل؛

«در میان اندوهِ فقدان، می‌توان بذر امید کاشت.» این گزاره، حالا در شهر اردبیل به واقعیتی ملموس تبدیل شده است. روزهایی که برای خانواده دکتر «بشیر اعظمی» با سوگ و تلخیِ وداع گره خورده بود، به عرصه‌ای برای شکوفاییِ یک مهربانیِ ماندگار بدل شد؛ نه با گل‌های تزیینی و گران‌بهایی که تنها چند روز در کنار مزار باقی می‌ماند، بلکه با اهدای هزینه‌ای که کلیدِ آزادیِ دو انسانِ دربند شد.

داستان از یک تصمیمِ ساده اما عمیق آغاز شد. دکتر «آمنه سلیمانی»، از آشنایانِ نزدیکِ زنده‌یاد دکتر اعظمی، در میانِ غبار غم و تدارکات مراسم خاکسپاری، نگاهش را فراتر از رسم و رسوم معمول دوخت. او با خانواده داغدارِ مرحوم مشورت کرد؛ پیشنهادی داشت که رنگ و بوی ایثار می‌داد: «به‌جای خرید تاج‌گل‌های پرهزینه برای مراسم، اجازه دهید این مبلغ را صرفِ بازگرداندنِ پدران یا فرزندانی کنیم که به دلیل جرایم غیرعمد، دور از آغوش خانواده‌هایشان هستند.»

این پیشنهاد، نه تنها با استقبال خانواده دکتر اعظمی روبرو شد، بلکه به پلی میانِ نامِ نیکِ درگذشته و لبخندِ خانواده‌های زندانیان تبدیل گشت. با اختصاص یک میلیارد ریال هزینه تاج‌گل‌ها به ستادمردمی دیه استان اردبیل، سرنوشت دو خانواده دگرگون شد و زنجیرهای بدهی، جای خود را به آزادی داد.

دکتر سلیمانی، این بانوی خیر، درباره این حرکت چنین می‌گوید: «شاد کردن دلِ ناامید، ارزشی است که هیچ گلِ پژمردنی به پای آن نمی‌رسد. آرزو دارم این فرهنگ در جامعه ما ریشه بدواند؛ اینکه یاد بگیریم در اوج غم‌های شخصی‌مان نیز، نیم‌نگاهی به رنجِ دیگران داشته باشیم.»

کریم‌الله محبوبی اُناری، مدیر نمایندگی ستادمردمی دیه استان اردبیل، نیز ضمن تحسین این اقدامِ هوشمندانه، آن را فراتر از یک کمک مالی دانست. به گفته او، این حرکت، درسی بزرگ برای جامعه است؛ الگویی از انفاق که نشان می‌دهد چگونه می‌توان سنت‌های رایج را با مسئولیت‌پذیری اجتماعی تلفیق کرد و از دلِ یک عزای عمومی، امیدی عمومی آفرید.

حالا، نامِ دکتر بشیر اعظمی، نه فقط بر سنگ مزار، که در یادِ دو خانواده‌ای که فرزندانشان را به خانه بازیافتند، زنده مانده است. این اقدام، یادآورِ حقیقتی است که در روزهای سختِ سوگ کمتر به آن توجه می‌کنیم: در روزهایی که عزیزی را به خاک می‌سپاریم، می‌توان با تبدیل هزینه‌های غیرضروری به خیرِ جاری، برای او میراثی به یادگار گذاشت که تا سال‌ها، بوی عطرِ آزادی و زندگی بدهد.

ستاد_مردمی_دیه_استان_اردبیل